Havana, oktober 2017. De stad krabbelt op na de verwoestende tropisch cycloon Irma. Het was bijzonder om er na bijna twintig jaar weer terug te zijn. Er is veel veranderd. Er wordt heel voorzichtig ondernomen, mensen praten makkelijker over politieke en economische kwesties. Over vijftien jaar zit er misschien wel een McDOnalds. Ondertussen brokkelt de stad verder af. Veel gebouwen zijn na Irma ingestort. Het elektriciteitsnetwerk vonkt en knettert. Er zijn levensgevaarlijke gaten en putten in wegen en trottoirs. Wat een drama om zoveel moois langzaam verloren te zien gaan.

De economie van de toerist en die van de Cubaan zijn twee volkomen gescheiden werelden. Voor de toerist is een exclusief kapitalistisch systeem ontworpen. De als paddenstoelen uit de grond gerezen nieuwe staatssouvenirwinkeltjes verkopen tegen uiterst commerciële prijzen de mooiste herinneringen.
Want met China zijn er geen handelsblokkades, ook Cuba is een afzetmarkt voor goedkope prullaria.

Trinidad, schitterende stad. Maar inmiddels wel afgestemd op de wensen van de gemiddelde Lonely Planet-reiziger, met een happy hour voor de mojitos, muziek door bejaarde mannetjes, mooie oude auto’s in het straatbeeld. Ik hoorde pas op de radio iemand zeggen dat traditie beweging is, en folklore stilstand. Trinidad is stilgezet in de toestand waarin we haar wilden hebben.